Het barre land

Het barre land is grijs en dof, de klei
staat stijf van pure nattigheid, de regen
slaat striemend en met dikke druppels tegen
wat amper overeind staat, allerlei

vergeten schuurtjes, stapels hout, een rij
verroeste vaten, paaltjes tussen wegen
en water, of een eenzaam en verlegen
gebouw. De dag lijkt 's ochtends al voorbij.

Dan zonlicht, ergens in de verte nog,
vanuit de wolken door een kleine kier,
een glimlach in het grasveld, zacht en drassig.

Het duurt maar een moment, alsof het toch
niet past, zo helder als de lichtvlek hier
en daar het riet beschildert, blond en vlassig.


uit: Vreemde eenden, © 2003 Onno-Sven Tromp
(Los werd dit gedicht verspreid in Amsterdam,
november 2003 - janurai 2004, in een oplage van 1000 exx.)