Gezien vanaf de straat
Opgang naar het bovenhuis
Dar es Salaam is een havenstad aan de Indische Oceaan. Vergeleken met het grootste deel van Tanzania ligt Dar es Salaam laag. Het is er warm, vochtig en groen (veel palmen, bougainvillea's en andere tropische bomen). Flink zweten. Deze week is het overdag 33 graden, tijdens een 'koele', zwaarbewolkte periode is het 28 graden. Elske werkt voorlopig in een kamer op het ministerie van Volksgezondheid. In het centrum en dicht bij de zee. Ze zit daar met Edwin, een 'Amerikaanse Keniaan'. Hij werkt voor de Clinton Foundation, van waaruit het initiatief voor het nationale aids-behandelingsprogramma is gekomen. Elskes organisatie, PharmAccess International Foundation, helpt met de praktische uitvoering van het programma.
Reizen doen we veel per taxi, of we rijden mee met de bewoners van het huis. De afstanden zijn groot, de zon brandt en zolang we geen fietsen hebben, zijn we op auto's aangewezen. Soms lopen we in een half uur naar het centrum. Daladala's (busjes) rijden er ook, alleen zijn hun routes vaak onnavolgbaar en hun aankomst- en vertrektijden onvoorspelbaar. Maar ze zijn erg goedkoop, dus als het lukt wringen we ons tussen de Tanzanianen naar binnen. Vrijwel niemand fietst hier. Toch willen wij dat wel gaan proberen zodra we meer op orde zijn.
Het Harvard-huis ligt in Upanga, een ruim opgezette wijk ten noorden van het centrum. Alle wegen zijn er onverhard en met de harde tropenregens van deze week wordt het overal een lekkere blubberbende. Het water blijft lang in de diepe kuilen staan, zelfs met de hete periodes die telkens op de regen volgen.
Op zoek naar een huis. We hebben het telefoonnummer van 'middleman' Ntawali gekregen. Ntawali is een aardige man met een grijzig baardje. Eerder hebben we via en met Edwin een luxe huis in de wijk Mikocheni bekeken, maar we willen dichter bij het centrum blijven. We zoeken een huis in Upanga of het centrum, zodat we niet per se een auto hoeven te kopen en (als we eenmaal een fiets hebben) niet meer afhankelijk zijn taxi's. Eerst gaat Onno twee dagen met Ntawali op stap. Door de blubber van Upanga (Ntawali op zijn nette instappers, Onno op bergschoenen) en in de brandende zon. De eerste dag lopend, de tweede dag met de taxi. Een tweede middleman, Peter, komt op vrijdag niet opdagen, en op zaterdag rijdt Onno door de stad met middleman Mulji en zijn hulp Mohammed.
De beschikbare huizen en appartementen zijn groot en duur. Bedoeld voor rijke Tanzanianen en westerlingen zoals wij. Gelukkig hadden we ons daar geestelijk op voorbereid. We zullen per maand zeker zo'n drie keer een gemiddeld Tanzaniaans jaarinkomen aan huur gaan betalen. Voor een huis of appartement dat groter is dan we nodig hebben. Meer dan de inhoud van onze rugzakken en koffers hebben we niet bij ons. Het is nog niet zeker dat we (een deel van) de huur via Elskes werk vergoed krijgen, maar daar gaan we maar wel vanuit.
Twee appartementen dicht bij zee, aan Ocean Road en Ruhita Street, zijn het mooist en tegelijk het duurst. Beide appartementen liggen in een luxe gedeelte van Upanga, waar ook een van de huizen van de president staat. Willen we daar gaan wonen, dan zullen de prijzen moeten zakken. Verder zien we betaalbare appartementen in Ali Hassan Mwinyi Road, Kitonga Street en Fire Station Road. Het laatste huis is nieuw, ligt op het randje van Upanga, tegen het centrum en in een levendige buurt. Maar de woonkamer beneden is erg donker en met zijn vier slaapkamers is het eigenlijk te groot. Als we het nemen, kunnen we er het beste boven gaan wonen en van een van de slaapkamers de woonkamer maken. Het appartement in Kitonga Street is het minst duur maar ziet er niet aantrekkelijk uit. Het appartement aan Ali Hassan Mwinyi Road is net opgeknapt en heeft een tuin.
We denken hard na wat we zullen doen. De meeste huisbazen willen hier de huur een jaar(!) vooruit hebben, maar daar gaan we onderuit proberen te komen. Ook hopen we nog wat rek te vinden in de huurprijzen.