Op straat in Upanga is het veilig
Bij Coco Beach is het sinds een paar jaar erg rustig...
Door de grote verschillen tussen arm en rijk is het hier niet overal veilig. In de wijk Kariakoo, aan de westkant van het centrum moet je goed op je spullen passen en kun je de stillere straten beter mijden. We waren in Kariakoo op bezoek bij Dipesh, een Indiër die Elske kent via het werk. De broer van Dipesh gaat waarschijnlijk een tijd in Khartoum (Sudan) werken en logeert in afwachting daarvan bij hem. Een paar weken geleden liep hij, ondanks waarschuwingen, om half acht 's avonds een 'verkeerd' straatje in. Het is dan net een half uur donker en in heel Dar es Salaam stil en rustig op straat. Hij is toen met een steen op zijn hoofd bewusteloos geslagen en beroofd.
Hier in Upanga durven wij 's avonds wel over straat, al is het overal vrij donker. De Amerikanen uit het Harvard-huis gaan nooit lopend de deur uit, ook overdag niet. Ze gaan altijd met een auto of een taxi; dat zijn ze in de VS waarschijnlijk ook gewend. Onze huisgenote Priya is overdag op een berucht stukje weg (op het zuidelijke schiereiland) beroofd door mannen met machetes. Sindsdien neemt ze weinig risico meer. En een Amerikaanse jongen die Elske kent van het werk is een tijdje terug op een zondagochtend belaagd en beroofd bij het joggen.
In het weekend waren we op een mooi en lieflijk ogend stukje palmenstrand, Coco Beach, op het noordelijke schiereiland van Dar es Salaam. Je kunt er beter je spullen niet alleen laten. Toen Elskes collega Geert, die hier nu een paar dagen is, daar een keer in slaap was gevallen, miste hij bij het wakker worden zijn tas. En daarin zat onder andere zijn paspoort. Wij waren er met eb en een paar Tanzanianen waren er aan het badderen. Later hoorden en lazen we dat niemand er sinds een paar jaar meer gaat zwemmen. In 2000 zijn er vijf mensen gedood en meer nog aangevallen door haaien, die er tot dan toe niet waren. Sindsdien is het een stuk rustiger in zee. En officieel schijnt het nu zelfs verboden te zijn daar over het strand te wandelen of er te gaan liggen.
Zo, dat waren wat engigheden op een rijtje. Toch schijnt Dar es Salaam/Tanzania voor Afrikaanse begrippen veilig en rustig te zijn. Dat blijven wij dapper zeggen, zolang we zelf niets vervelends hebben meegemaakt. De meeste huizen in het centrum en Upanga hebben muren, hekken, prikkeldraad en glasscherven rond het terrein, en bewakers. Het Harvard-huis heeft waakhonden als extra beveiliging. Balkons, ramen en deuren zijn overal voorzien van tralieachtige roosters. Als je in een Tanzaniaanse auto rijdt en net bent ingestapt, hoor en zie je tijdens het optrekken hoe de deuren vergrendeld wordt. Dat gaat automatisch.
Bij het zoeken naar een huis letten we (naast zaken als huur, grootte, rust, daglicht, water- en elektriciteitsvoorziening) ook op de veiligheid, al willen we ons niet bang laten maken. Op een balkon is het uitzicht toch minder mooi als je tussen de tralies door moet gluren. We naderen het einde van onze huizenzoektocht. Na tal van wandelingen en rondritten met middlemen, middlemiddlemen, middlemiddlemiddlemen, huisbazen, hulpjes, sleuteljongens en bijklussende winkeliers hebben we een redelijk beeld van het aanbod. Nu kijken wat er nog steeds beschikbaar is, dan een keuze maken, een onderhandelingsfase ingaan en dan hopelijk een verhuizing. We proberen per 1 maart te verhuizen.
De laatste dagen is er geen regen meer gevallen. Het is zonnig met af en toe een wolk. Overdag is het 33 graden, 's nachts 28. Onze fleecejacks hebben we dus nog niet aangehad.