Geert en Elske
Bij de buren
Elske gaat dan verder met de accreditatie van ziekenhuizen: het bekijken van in hoeverre ziekenhuizen klaar zijn om met de behandeling van patiënten te beginnen en/of hun capaciteit daarvoor uit te breiden. Geert werkt aan 'monitoring and evaluation', om de voortgang en het effect van het programma te kunnen meten. En het is de bedoeling dat er nog meer mensen (in principe Tanzanianen) bij PAI worden aangenomen. Voor zaken als het trainen van artsen en het opzetten van 'home-based care' (een soort thuiszorg voor aids-patiënten).
Elske heeft in februari met een mede door haar opgesteld beoordelingsformulier een verkennende evaluatie van enkele ziekenhuizen in het land gedaan. Bij een aantal klinieken kan nu begonnen worden met de grootschalige behandeling van aids-patiënten. Het is alleen nog wachten tot de medicijnen daarvoor eindelijk (uit India) komen. Geld dat door onder andere Noorwegen en Canada was toegezegd voor de aanschaf van deze pillen, blijkt toch (nog) niet beschikbaar te zijn. Daarom is er naar ander geld gezocht. Inmiddels lijkt het zover dat er in elk geval een eerste lading medicijnen besteld kan gaan worden met geld van het Tanzaniaanse ministerie van Volksgezondheid zelf. Maar het zal nog wel even duren voor de pillen werkelijk in Tanzania aankomen.
Er is ook nog een andere geldpot: uit het Pepfar-programma (President's emergency plan for aids relief) van Bush. Maar dat geld mag wat medicijnen betreft alleen voor (Amerikaanse, dure) merkpillen gebruikt worden. Terwijl ervoor gekozen is om het Tanzaniaanse nationale programma helemaal op de goedkopere, generieke (= merkloze) pillen te laten draaien. Daar zit dus een probleem. Als een soort compromis wordt er misschien geprobeerd Bush' geld aan andere dingen te besteden, bijvoorbeeld aan de training van artsen en aan laboratoriumapparatuur, en de pillen dan te betalen uit een andere bronnen.
Bij de aids-medicijnen voor Tanzania gaat het dus om generieke pillen, die in India worden gemaakt en veel goedkoper zijn dan merkpillen. Want merkpillen zijn gepatenteerd. Bij wijze van uitzondering mogen de gepatenteerde pillen worden nagemaakt, maar alleen voor gebruik in arme derdewereldlanden. Ook stellen de fabrikanten zelf hun merkpillen voor maar 10% van de Westerse prijs beschikbaar. De fabrikanten zijn er alleen erg huiverig voor dat die pillen toch hun weg naar het Westen zullen vinden. In het ergste geval zullen criminele bendes de medicijnen onderscheppen, zodat ze niet in Afrika terechtkomen, maar voor veel geld in Europa en Amerika verkocht worden...
(wordt vervolgd)