Altijd vrolijk
Aan de slag
Als de aids-medicijnen dan eenmaal in Tanzania zijn, kan het nationale programma pas echt beginnen. De pillen moeten door het hele land gedistribueerd worden naar de ziekenhuizen... en daadwerkelijk voorgeschreven worden... door goed getrainde artsen... aan patiënten die weten en toegeven dat ze aids hebben... en van wie via een bloedtest vastgesteld is dat hun toestand erg genoeg is om voor behandeling in aanmerking te komen...
Nog een heel karwei om dat allemaal voor elkaar te krijgen en het soepel te laten verlopen. Allerlei andere overheidsinstanties en organisaties zijn bezig met die andere onderdelen van het programma: de distributie van de medicijnen, de training van de artsen (en van de zogenaamde counselers, die de patiënten begeleiden), het stimuleren van aids-patiënten om zich te laten testen en zich daarna eventueel te laten behandelen.
Zolang de pillen er nog niet zijn, werkt Elske mee aan het opstellen van de minimumcriteria waaraan ziekenhuizen moeten voldoen voordat ze met aids-behandeling kunnen beginnen. Ook worden er al plannen gemaakt voor het beoordelen van alle ziekenhuizen die later bezocht zullen worden.
En behalve aan haar werk voor het nationale programma, besteedt Elske nog steeds veel tijd aan het 'ambassadeproject', waarbij het lokale personeel van Nederlandse ambassades in Afrika en hun directe familieleden aids-behandeling krijgen aangeboden. Ze is net terug uit Nairobi (Kenia), waar ze het plan van aanpak voor de ambassade aldaar heeft besproken. Ook heeft ze in Nairobi het ziekenhuis bezocht waar de behandeling van het personeel zal plaatsvinden. Het was een goed ziekenhuis, zeker vergeleken met de meeste Tanzaniaanse ziekenhuizen.
Bij de Nederlandse ambassade hier in Dar es Salaam is het project al iets verder. Elske heeft tijdens de maandelijkse vergadering van het personeel een presentatie gegeven over het aids-beleid van het ministerie van Buitenlandse Zaken voor de Nederlandse ambassades. Verder wordt er op de ambassade een 'aids-comité' ingesteld, waar mensen met vragen terecht kunnen. En Elske laat het aids-beleid in het Swahili vertalen, zodat het lokale personeel het ook kan lezen. Ook heeft ze aantal mogelijke 'preventie-partners' bezocht, en er is net gekozen voor AMREF (Flying Doctors). Deze organisatie gaat het preventieve deel van het project uitvoeren: eerst vooral voorlichtingsbijeenkomsten over aids organiseren.
Intussen is Elskes organisatie PAI op zoek naar kantoorruimte voor de vestiging hier. (Veel met tussenpersonen op stap dus.) Waarschijnlijk gaat PAI in een kantoor zitten samen met de Clinton Foundation, de initiatiefnemer van het nationale programma. Het is bedoeling dat er ook mensen bijkomen van Family Health International en Colombia University, andere organisaties die aan het programma meewerken.
Eigenlijk is Elske zo nu en dan nog met een derde project bezig. Bij het Lugalo-ziekenhuis, een militair hospitaal, loopt al 3 jaar een behandelprogramma van PAI. Elske heeft meegeholpen met het vlottrekken van dit project en onlangs zijn eindelijk de (merk)pillen ervoor bij de douane aangekomen... Binnenkort kan dus ook dit project echt van start gaan.
Alles gaat hier vaak traag, en in kleine stapjes, maar langzaamaan lijkt er schot in de zaak te komen. Zodra (over een paar maanden?) de eerste patiënt binnen het nationale programma of in het ambassadeproject of in het Lugalo-ziekenhuis op behandeling is en er (voorlopig) een leven is gered, gaan de champagneflessen open!