Week 34, 2004: 16 augustus - 22 augustus
Is het hier gevaarlijk?
Bij ons om de hoek
Veilig op straat?
Richting Morogoro
Veilig op de weg?
Tanzania staat bekend als een voor (Oost-)Afrikaanse begrippen veilig land. Relatief veilig dus. In elk geval geen bevolkingsgroepen die elkaar naar het leven staan. Tussen de 120 verschillende stammen in Tanzania bestaat, in tegenstelling tot in sommige omringende landen, weinig rivaliteit. Wel lijkt het tussen moslims en christenen onrustiger te worden. Kerken worden soms in brand gestoken. Ook met de criminaliteit valt het mee. Als we overdag op straat lopen, hebben we niet het idee dat we elk moment besprongen zullen worden. En af en toe zwerven we ongedeerd door de onverlichte straten van het avondlijke Dar es Salaam.
Een man op straat vertelde dat een van de redenen voor die relatieve veiligheid is dat de meeste mensen eenvoudigweg geen geld hebben om een pistool of geweer te kopen. De man was voor zijn werk veel in Zuid-Afrika geweest, dat als veel crimineler bekend staat. Daar schijnen meer mensen met een wapen op zak rond te lopen.
Het is de vraag hoe lang Tanzania nog zo 'veilig' blijft. In de krant staan regelmatig berichten over roofovervallen op benzinestations, winkels, auto's en bussen. Vooral op de wegen dieper het land in worden auto's overvallen. Bij die overvallen lijkt het er niet al te professioneel toe te gaan. Vaak wordt er in wilde weg geschoten. Toen Atsje en Bart begin juli op Pemba (zie kaart) waren om te duiken, is daar een duikkamp door 'piraten' overvallen. De buit was bescheiden, maar er werden wel een paar Engelsen neergeschoten, die meteen per vliegtuig naar hun eigen land zijn vervoerd om te worden geopereerd.
Zo'n beetje op het moment van schrijven staat er een bericht in de krant over een bus met toeristen die op Zanzibar is overvallen. We weten niet of dit bericht de Nederlandse kranten heeft gehaald. Rovers met messen en een pistool hebben de bus tegengehouden en een aantal Nederlandse passagiers van hun geld, camera's en paspoorten beroofd. En dat terwijl het lieflijke Zanzibar net een onderscheiding als 'beste vakantiebestemming in Afrika en het Midden-Oosten' had gekregen.
Niet minder gevaarlijk is het verkeer. In de stad is het druk en kunnen auto's meestal niet hard rijden. Wel rijden vooral de daladala's (busjes) te wild rond en soms vliegt er een over de kop. Buiten de stad is er weinig verkeer. Vooral de bussen rijden daar op de lege tweebaanswegen veel te hard en halen soms in als gekken. De voertuigen zijn meestal niet in erg goede staat en de wegen zijn vaak slecht. Ondanks het weinige verkeer gebeuren er daardoor veel ongelukken. Op de site met reisadviezen van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken wordt afgeraden om in Tanzania in het donker buiten de bebouwde kom te rijden.
Toen we Hans en Allina na hun bezoek in juli weer naar het vliegveld brachten, lag er in het donker een vrouw langs de kant van de weg, net aangereden waarschijnlijk. Toen we terugreden naar huis, was er nog steeds geen ambulance (en het is de vraag of mensen zonder geld in een ziekenhuis behandeld worden...). Wel was er inmiddels politie. We hebben aangeboden de vrouw naar het ziekenhuis te brengen, maar volgens de agent was ze al overleden.
Natuurlijk is het moeilijk in te schatten of het voor ons werkelijk gevaarlijker is dan in Amsterdam. Als je in Nederland de kranten leest, zie je die ook volstaan met enge berichten. Toch lijkt het gevaar hier dichterbij dan in Nederland. Vooral omdat wij in de ogen van veel Tanzanianen erg rijk zijn, en dat zijn we ook. Daarmee zijn we een mogelijk doelwit voor zakenrollers en rovers. En toen Elske op zoek was naar een nieuwe kantoor, vroeg iemand zich af of het wel verstandig was om met drie Amerikaanse organisaties op één etage te gaan zitten. (In 1998 zijn er bomaanslagen gepleegd op de Amerikaanse ambassades in Dar es Salaam en Nairobi.)
Zelf hebben we gelukkig nog geen al te vervelende dingen meegemaakt. Elske is, tijdens het bezoek van Atsje en Bart, op een drukke markt gerold. Haar geld was snel uit een van de zakjes op haar broekspijp verdwenen. En bij Onno gingen, tijdens het bezoek van Hans en Allina, twee jongemannen aan zijn benen hangen. Terwijl twee anderen Hans en Allina tegenhielden, zaten zij in Onno's broekzakken te graaien (zonder resultaat). Ook is Onno nog maar twee keer (licht) door een auto geraakt. En waarschijnlijk hebben we hier thuis tijdens een week safari een (amateuristische) inbraakpoging gehad. Maar ons hele huis heeft tralies en dus vond de dief die ook achter(!) een wc-raampje dat hij vanaf het balkon openwrikte.
Een dief zijn is hier niet zonder risico. Daarom moet je je een paar keer bedenken, voordat je, als je op straat net van je geld of spullen bent beroofd, luid om je heen gaat roepen. Als de dader wordt gepakt, overleeft hij het vaak niet. Regelmatig worden er in het hele land (vermeende) dieven en zakkenrollers door een woedende menigte gelyncht. Ze worden met stokken en stenen doodgeslagen, waarna hun lichaam soms ook nog in brand wordt gestoken. En om dat te laten gebeuren vanwege die paar euro's, je digitale camera of je telefoon...
Op onze auto zit een alarm. De vorige eigenaar heeft dat erop laten zetten. Hij heeft ook het kenteken in de spiegels en ruiten laten graveren en de schroefgaten laten dichtkitten. Er worden vooral onderdelen van auto's gestolen. Toch vragen we ons af of het alarm veel helpt. Je hoort de alarmen te vaak om niets afgaan en bovendien weten veel Tanzanianen helemaal niet wat het alarmsignaal betekent. Ze vinden het wel grappig, zo'n auto die veel lawaai maakt en waarvan tegelijkertijd de lichten wild gaan knipperen.
Terug naar weekoverzicht