Nadat we een nacht in de tuin van een hotel in Morogoro (200 kilometer ten westen van Dar es Salaam) hebben gekampeerd, gaan we op zondag naar Nugutu. Nugutu is een klein dorpje, op de hellingen van de Uluguru-bergen, direct tegen de buitenwijken van Morogoro aan. In het dorp (305 inwoners), waar van oorsprong mensen van het Luguru-volk wonen, organiseren ze een cultureel programma. Je wordt geacht in Morogoro bij een kantoortje van de Wildlife Conservation Society of Tanzania een gids te regelen, die jou meeneemt naar het dorp en daar introduceert. Maar het kantoortje is gesloten en we moeten tot maandag wachten, zeggen de bewakers. Erg handig dat je in het weekend geen gids kunt regelen...
Op goed geluk en met wat vragen vinden we de weg naar Nugutu, dat te klein is om op onze kaarten aangegeven te staan. Over een hobbelige zandweg rijden we vanuit de vlakte van Morogoro langzaam een eind omhoog, tot de weg op een gegeven moment ergens tussen de huizen eindigt. Op een krukje zit een man onder de mangoboom naast zijn huis in wat papieren te bladeren. Als we hem willen vragen waar we zijn, stelt hij zich vriendelijk voor als het dorpshoofd van Nugutu. Het dorp bestaat uit verspreide huizen op de hellingen, met daartussen mango-, bananen-, citroenbomen en veldjes mais, zoete aardappel, tomaten en ananassen. Mannen maken lage houten klapstoeltjes met een gekarteld mesje aan een van de zijden, waarmee je kokosnoten kunt leegraspen. Ook worden er uit de rode aarde stenen gesneden, die simpelweg in de zon liggen te drogen.
Het dorpshoofd heeft een handgeschreven tarievenlijst met activiteiten die je in het dorp kunt bekijken. We kiezen voor dans, koken en eten en het geheimzinnige 'ritual taboo'. Op een bankje bij het huis van het dorpshoofd gaan we rustig zitten wachten tot er van overal mannen verschijnen, met grote handtrommels, marimba's, een metalen slaginstrument en een soort sambaballen gemaakt van blikjes. De vellen van de trommels worden opgewarmd rond een vuur en daarna graven ze de trommels half in de rode aarde in. Voor we het weten is het optreden begonnen, op het veldje onder de mangoboom, dat een centraal punt in het dorp lijkt te zijn. Kleine jongetjes dansen zingend in een draaiende cirkel om de muzikanten heen. En ook wij draaien zwetend een paar rondjes mee, al vindt Elske dat Onno's wilde gedans te veel op pogoën lijkt.
We eten onze lunch in een hutje bij het huis van het dorpshoofd: ugali (maispap) met bruine bonen en een mengsel van gekookte tomaten en blaadjes van de zoete aardappel. En bananen als toetje. We drinken er pombe bij, het Tanzaniaanse lokale 'bier': een bruinwitte, troebele, friszure alcoholische drank zonder koolzuur, gebrouwen van gierst. Het is voor het eerst dat we zulk bier drinken; volgens sommigen smaakt het naar braaksel, maar dat valt best mee.
Bij het 'ritual taboo' trekken het dorpshoofd en een andere man rieten rokjes over hun kleren aan en banden van hetzelfde materiaal om hun bovenarmen. Ze zeggen dat ze hun ritueel speciaal voor ons gaan opvoeren, om ons een goede reis en een lang leven te wensen. Ze zingen wat, zeggen spreuken op en tikken elkaar tussendoor met een aardewerken kruik op het hoofd. Ook zwaaien ze met hun magische kwast, een grote pluim harig materiaal (het uiteinde van een koeienstaart?) aan een stokje. En ze drinken snel achter elkaar grote hoeveelheden pombe uit de kruik. Na dit ritueel is onze toekomst veiliggesteld.
(wordt vervolgd)