Op 1 februari zijn we in Dar es Salaam aangekomen en we wonen hier dus acht maanden. Tijd om even achterom te kijken.
Elske was voorafgaand aan ons vertrek al een paar keer in Tanzania en Kenia geweest. Voor Onno was Tanzania helemaal nieuw, en Afrika eigenlijk ook (afgezien van een korte reis door Marokko). Onze ideeën over andere culturen haalden we vooral uit reizen door Zuidoost-Azië en India. Daaraan ontleenden we ons beeld van hoe het leven in een derdewereldland kon zijn. En we konden inschatten hoe het zou zijn om in een tropisch klimaat te wonen en in het dagnachtritme van een land in de buurt van de evenaar (het hele jaar door van zes tot zes licht en van zes tot zes donker).
We zijn altijd meer op Azië georiënteerd geweest dan op Afrika, en toen Elske nog bij Quintiles werkte hebben we geprobeerd in Singapore te gaan wonen en werken. Die stadstaat leek ons een mooie uitvalsbasis voor 'weekendjes' Indonesië, Maleisië en Thailand. Maar met Elskes baan bij PharmAccess kwam Afrika ineens in beeld. En toen de gelegenheid zich eenmaal voordeed, konden wij de verleiding niet weerstaan naar Tanzania te verhuizen.
We hebben hier gelukkig snel een eigen woning gevonden en konden meteen beginnen met 'inburgeren'. Vooral in het begin hadden we problemen met de watervoorziening en viel de elektriciteit vaak uit. Dat is inmiddels een stuk beter. Al zijn er in de droge tijd (januari-maart) wel weer waterproblemen te verwachten. Ook zal de elektriciteit in de regentijd (april-mei) weer vaker uitvallen als er boomtakken op de kabels vallen (hoewel de elektriciteitsmaatschappij de laatste tijd tot verdriet van velen in de hele stad rigoureus bomen aan het kappen is...). En alleen in de periode december-februari is het echt heet in Dar es Salaam, de rest van het jaar vinden wij het aangenaam warm.
Ons Swahili gaat nog altijd vooruit, al gaat dat bij Onno sneller dan Elske. (Op Elskes werk spreekt iedereen Engels.) Als Tanzanianen niet te snel praten, kunnen we in het Swahili al aardige gesprekjes voeren. Al blijft onze woordenschat in vergelijking met het Nederlands natuurlijk klein. En we blijven altijd buitenstaanders, vreemde wazungu (bleekneuzen). Veel Tanzanianen vragen zich af wat al die wazungu toch komen doen (ze kunnen best hun eigen problemen oplossen, vinden ze) en waarom wazungu zo stinkend rijk zijn en zij niet.
Elske blijft stug aan het werk en het ziet ernaar uit dat het nationale progamma voor aidsbehandeling in oktober echt kan beginnen. De eerste medicijnen uit India zijn kort geleden aangekomen. Haar collega Geert woont sinds half augustus ook hier. En Onno schrijft lekker door. Hij heeft zijn eerste, kleine roman af en is aan een roman over Tanzania begonnen.
We hebben half augustus voor de tweede keer een half jaar huur betaald. Tot half februari 2005 blijven we dus in elk geval in hetzelfde appartement wonen. Soms denken we erover te verhuizen, vooral omdat Elske graag een tuin zou willen hebben. Onze balkons voor en achter zijn lang maar smal en ze zijn niet echt geschikt om buiten te zitten. En als we 's nachts of vroeg in de ochtend voor de zoveelste keer worden gewekt door blaffende honden of schreeuwerige moskeeën, verlangen we weleens naar een rustiger huis. Maar het is de vraag of dat in Dar es Salaam gemakkelijk te vinden is.
We zitten in een grote havenstad, waar het niet slecht wonen is. Het is er niet al te gevaarlijk en je hebt er (vergeleken met de rest van het land) redelijk wat voorzieningen. Als we ergens op het platteland zouden wonen, zouden we het veel zwaarder hebben. We kunnen in Dar es Salaam lekker eten, hebben als weekendvertier de oceaan en de eilandjes voor de kust en maken zo nu en dan mooie tochten het binnenland in. We gaan met vrienden en familie op safari of trekken er zelf opuit. Vooral sinds Elske een eigen auto heeft, kunnen we relatief gemakkelijk door het binnenland reizen. Maar Tanzania is een enorm, leeg land. De afstanden zijn groot, de wegen soms erg slecht en het reizen kost veel tijd en moeite. Je bent gauw een halve of een hele dag onderweg, wat het moeilijk maakt in een weekend veel te zien. Daarom moet je voor een tocht minstens een lang weekend of nog liever een week uittrekken.
Sinds februari zijn we twee keer een week teruggeweest naar Nederland. We waren oorspronkelijk van plan om elk halfjaar terug te vliegen, maar vanwege de ziekte van Elskes vader gaan we er nu vanuit dat dat wat vaker zal zijn. De eerste twee keer moesten we het land uit, omdat ons driemaandenvisum verviel. Elske heeft sinds half augustus eindelijk haar felbegeerde verblijfsvergunning en een paar weken later kreeg Onno ook zo'n mooi stempel in zijn paspoort. We hoeven dus in november niet verplicht het land weer uit. Met de vergunning kunnen we nog twee jaar in Tanzania blijven en zelf bepalen wanneer we de grens over willen.
Acht maanden al, de tijd gaat snel. Het leven is hier niet altijd even gemakkelijk, maar over het algemeen bevalt het uitstekend. Tanzania is een wonderlijk land, waar alles anders is dan we gewend waren. We zijn nog steeds erg blij dat we de gelegenheid hebben om langere tijd vrijblijvend in een vreemde cultuur rond te neuzen en andere mensen te ontmoeten. Een ervaring waarvan we nu al weten dat we die nooit hadden willen missen.