| Week 49,
2004: 29 november - 5 december |
| Couleur
locale (3) |
Zonder moeder |
Ik
wil niet drinken |
Op een avond rapen wij in het donker Simba
van de straat. Hij ligt daar al meer dan een nacht luid
te piepen en niemand kijkt naar hem om. Simba is een heel
jong katertje, zonder moeder. Tanzanianen hebben niets
met huisdieren en zulke poesjes worden in veel gevallen
met stenen doodgegooid. Hoe jong Simba is, weten we niet;
hij is even groot als een hand. We leggen hem op een
handdoek in een doos en proberen hem met een spuitje een
mengsel van water en melk te voeren. Maar hij blijft
piepen en zoekt op onze handen steeds naar de tepels van
zijn moeder. Na vier dagen wordt hij plotseling slap en
niet veel later is hij dood. Net nadat we bij de enige
dierenwinkel in Dar es Salaam (voor westerlingen) een bus
speciaal voer voor pasgeboren poezen hebben gekocht.
Simba ligt nu ergens om de hoek onder de aarde.
|
*
|
| Onze buurman spaart
autowrakken. Dat levert soms vreemde taferelen op. Na een
tropische novemberbui, zo'n stortbui die nauwelijks voor
afkoeling zorgt en ons alleen maar nog meer laat zweten,
zijn er naast ons huis ineens opvallend veel kraaien. Die
kraaien zitten altijd in de bomen om ons huis te krassen.
In Dar es Salaam zijn erg veel kraaien; hun voorouders
schijnen vanuit Azië te zijn meegevlogen met Indiase en
Pakistaanse emigranten. De grote groep naast ons huis is
neergestreken op het golfplaatdak van de buren, op de met
glasscherven en spijkers versierde tussenmuur en op de
elektriciteits- en telefoondraden die tussen de huizen in
hangen. Een voor een storten de kraaien zich op een zwerm
motten, die na de hevige regen door een kapot raampje uit
een van de wrakken omhoog komt. Zelfs een kleine witte
reiger, die we normaal alleen hoog in de mangobomen zien,
bemoeit zich ermee. De motten maken geen schijn van kans
en worden stuk voor stuk uit de lucht gehapt. |
*
|
| Als we na een tijdje
van huis te zijn geweest weer thuiskomen, hebben we
ratten in huis. Er ligt in Dar es Salaam zo veel afval op
straat, dat ratten er een goed leven moeten hebben. Bij
ons zitten ze ergens onder het aanrecht, in de
keukenkastjes of in de muur. Ze hebben een half stuk zeep
opgeknabbeld en een keukendoekje aan stukken gevreten. En
als ze onverwacht door het huis rennen, vindt zelfs
Elske, rattenliefhebster in hart en nieren, ze eng. We
proberen ze naar buiten te jagen, het balkon op (wat met
kakkerlakken vaak wel lukt), maar ze vluchten telkens
weer de keuken in. Ze zijn razendsnel, ook al glijden ze
uit op onze gladde vloer, en ze klimmen overal tegenop.
Als ze later ook aan de rubberen slang van ons gasstel
beginnen te knagen, geven we het op. We besluiten gif te
strooien, en na een tijdje zien we ze niet meer. |
*
|
| Er wordt in Tanzania
veel gestreken, zelfs ondergoed. Trevor komt uit Botswana
en vertelt een lekker verhaal, over het waarom van dat
ondergoed strijken. Volgens hem is het iets waar je in
elk geval in Botswana niet onderuit komt, vanwege
bepaalde vliegen die hun eitjes in drogend wasgoed
leggen. Door je kleren goed te strijken 'dood' je die
eitjes. Doe je dat niet, dan komen er larven uit. Die
larven boren een gat in je huid en nestelen zich daar.
Vooral op plekken waar je kleren dicht tegen de huid
zitten, zoals de rand van je onderbroek. Dan loop je dus
rond met jeukende larven in je lijf. Om ze eruit te
krijgen kun je hun luchtgaatjes afplakken met tape of
insmeren met vaseline. De larven laten boven zich
namelijk een klein gaatje open om te kunnen ademen. Als
dat wordt afgesloten, komen ze vanzelf naar buiten. Met
de tape of een pincet trek je ze dan uit je huid. Maar je
houdt er wel littekens aan over, die Trevor liever niet
wil laten zien. Goed strijken dus. |
| Terug naar
weekoverzicht |