(vervolg)
Om de ergste hoogteziekte voor te zijn, gaat de tocht op de vierde dag vanuit het Barranco-kamp in een hoog tempo door. Niet dat we sneller lopen, maar we krijgen vanaf dan weinig rust meer.
Na de beklimming van de Barranco-muur volgt een mooie tocht dwars over de met gruizige morenen bedekte zuidelijke helling. De wind jaagt de wolken van beneden naar boven over ons heen. Tot slot brengt een steile klim ons in het Barafu-kamp. We zitten dan op 4600 meter, en het is beter daar niet te lang te blijven. Bovendien ligt het Barafu-kamp op een richel waar geen water is. In eerdere kampen konden we telkens het smeltwater van de sneeuw en de gletsjer drinken.
Na een avondmaaltijd kruipen we drie uurtjes in onze slaapzakken, om om elf uur 's avonds weer op te staan. Om half twaalf beginnen we in het pikkedonker van de maanloze nacht aan het laatste, loodzware deel van de beklimming. We zijn ingepakt in dikke lagen kleren, mutsen en handschoenen, en we hebben hoofdlampen op om in elk geval de meter voor onze voeten te kunnen zien. We weten niet waar we naartoe klimmen. Omhoog, omhoog, is het enige wat we tijdens onze eindeloos lijkende lijdensweg denken.
We hebben het geluk dat het nauwelijks waait en de temperatuur niet al te ver onder nul is. Onze energierepen zijn keihard en het drinkwater bevriest, maar we houden onszelf ondanks het lage tempo warm. Stapje voor stapje gaan we verder. Elske moet overgeven, maar Irma en Onno hebben het het zwaarst. Onno's benen voelen nog sterk, alleen is het alsof er geen energie meer heen wil. Slaaptekort en een vreselijk hongergevoel zorgen voor volledige uitputting. Irma is duizelig en ook uitgeput en wordt door Arusha naar boven geholpen; Onno strompelt gearmd met de hulpgids de laatste honderd meter omhoog naar de rand van de Kibo-krater.
Ondanks ons slakkentempo bereiken we even na zessen de kraterrand: het Stella-point op 5681 meter, waar net de rode zon opkomt. Irma en Onno zijn helemaal kapot en willen en kunnen niet meer verder, Gertjan wil bij Irma blijven. Alleen Fredrik en Elske willen door naar de top (Elske en Onno hadden van tevoren afgesproken dat de ander verder zou lopen als een van hen niet meer zou kunnen).
Maar Arusha met zijn vijfentwintig jaar Kili-ervaring overtuigt ons ervan dat we ondanks alle ellende allemaal de top moet kunnen halen. Want de laatste 200 meter over de kraterrand omhoog zijn niet zo steil meer. Langzaam lopend, strompelend of kruipend moeten we het volgens hem zeker kunnen halen. Het ergste stuk is voorbij.
In het licht van de opkomende zon en met aan onze linkerhand de mooie blauwe gletsjer (er is berekend dat er in 2014 door het broeikaseffect geen ijs meer op de Kilimanjaro zal zijn...) gaan we verder. En om zeven uur bereiken we alle vijf de top van de Kilimanjaro: de Uhuru-piek (uhuru = vrijheid). Het hoogste punt van Tanzania en heel Afrika! Elske en Onno waren niet eerder hoger geweest dan net boven de 3000 meter. We maken daar op de top de verplichte foto en hebben verder niet veel tijd om van onze overwinning - want zo voelt het - te genieten. Als een speer moeten we naar beneden, omdat het eigenlijk veel te gevaarlijk en ongezond is om op die hoogte zo snel te stijgen.
Vanaf de top dalen we in ruim twee uur 1400 meter af naar het Barafu-kamp. Daar rusten we twee uur, eten we wat en vervolgens dalen we nog eens 1500 meter naar het Mweka-kamp. Dat kamp ligt op 3100 meter, net als het Machame-kamp bij de boomgrens. In een periode van 17 uur zijn we 13 uur onderweg geweest en hebben we 1400 meter geklommen en zijn we 2900 meter gedaald. Maar dankzij de geringere hoogte voelen we ons in het Mweka-kamp allemaal weer bijna de oude en zijn de meeste verschijnselen van hoogteziekte als sneeuw voor de zon verdwenen.
Op de zesde en laatste dag brengt een korte wandeling van drie uur door het oerwoud ons van het Mweka-kamp naar de Mweka-gate op 1800 meter. Daar overhandigt Arusha de diploma's: 'to Certify that [we have] successfully climbed Mount Kilimanjaro, the highest peak in Africa, right to the Summit, Uhuru Peak, 5895 m.' We hebben het gehaald! Het laatste, nachtelijke stuk naar de top was verschrikkelijk zwaar, maar de pijn en het afzien zijn we eenmaal beneden snel vergeten. 's Avonds drinken we natuurlijk een Kilimanjaro.