Naderend onweer
Kinyonga
In zes uur rijden we vanuit Dar es Salaam naar het gebergte, naar Lushoto, het districtshoofdstadje van de westelijke Usambara's op 1200 meter hoogte. Vroeger, in de Duitse tijd (eind negentiende, begin twintigste eeuw), heette het Wilhelmstal, genoemd naar de toenmalige keizer. De Duitsers zochten er de koelte op, als ze flauw waren van de hitte aan de kust. Tot dertig kilometer voor Lushoto rijden we door het vrijwel vlakke laagland, waarna we bij Mombo via een kronkelweg snel omhoog gaan. Tot Lushoto is de weg geasfalteerd. Wie dieper het gebergte in wil, moet over de rode onverharde weg verder.
Met twee gidsen maken we een mooie tocht door de groene bergen. In de bergen wonen veel mensen, in kleine dorpjes en verspreide huizen. En rond hun huizen hebben ze op de hellingen akkers vol kool, wortels, mais, suikerriet en cassave. We proberen de lokale pombe (zelfgebrouwen bier) op basis van suikerrietsap. Op de marktjes zijn veel appels, peren, passievruchten en bananen te koop. Vooral op de hogere stukken, rond steile bergruggen en -toppen (tussen de 2000 en de 2500 meter) groeit nog veel regenwoud, door lianen verbonden bomen, wilde bananen en enorme yucca's. Tijdens de eerste dag verandert ons steile pad daar door de regen in een kolkend riviertje. We zijn al snel zeiknat. We zijn even bang dat het niet slim is geweest om in de regentijd aan een bergwandeling te beginnen, maar later wordt het droog en de volgende dagen zien we op onze wandelingen alleen maar zon.
Vanuit de huizen en vanaf de paadjes tussen de akkers worden we de hele tijd toegeroepen door wuivende kinderen: 'Wazungu! Wazungu!' ('Bleekneuzen!'). Maar sommige kinderen vinden ons maar eng en sprinten snel weg of verschuilen zich huilend achter hun grotere broer of zus.
Behalve tijdens de soms steile klimmetjes, in de blubberregen of in de hete zon hebben we het zwaar onder de last van onze bepakking. We kamperen in tenten, koken zelf en moeten voor onderweg veel drinkwater mee. Onze voeten doen zeer, en Elske heeft na drie dagen genoeg te lijden gehad van haar blaren en blauwe teennagels (die nog niet hersteld waren van de beklimming van de Kilimanjaro). Daarom laat ze de laatste dag haar bagage door een drager sjouwen. 's Avonds koken we onze prutjes op houtskool en op de benzinebrander van Nynke en David. Dat levert verrassende combinaties op als pasta met tomaat, avocado, pompoenblaadjes en kruiden (gekookt door ons) en yamswortel met sukuma wiki (een koolachtige groente), tomaat en pilipili (hete pepertjes) (door de gidsen gekookt).
Aan het einde van de derde dag bereiken we het dorpje Mtae, op het randje van de noordelijke wand van het gebergte. Daarvandaan hebben we een weids uitzicht over de een kilometer lager gelegen vlakte. In het noordoosten zien we de grens met Kenia; in het noordwesten lokt het Pare-gebergte, met daarachter de Kilimanjaro.
Afgezien van het beginpunt (Lushoto) en het eindpunt (Mlalo) van onze tocht, komen we alleen in dorpjes zonder elektriciteit en zonder telefoonmasten. Op een enkele bus, vrachtwagen of pick-up na is er geen verkeer en veel huizen zijn alleen te voet bereikbaar. Het is er heerlijk rustig en landelijk dus. En 's nachts zien we vanaf onze kampeerplek vlak onder een bergtop in het hele dal onder ons nergens licht, op de lampjes van een klooster na, waar ze een generator hebben.
Onderweg zien we in het bos langharige zwart-witte franjeapen van boom naar boom springen en een roofvogel die niet ver boven ons op een dikke tak zijn prooi oppeuzelt. Een hond die we een tijdje aaien weet niet hoe hij zijn lichaam moet kronkelen, nu hij een keer wordt aangehaald in plaats van alleen maar geschopt. Maar het bijzonderst zijn de vinyonga (kameleons) in de bomen en tussen de mais, met hun grappige pootjes, krulstaart en de gezapige blik in hun bolle ogen.