Week 14, 2005: 4 april - 10 april
Couleur locale (5)
Lek?	Terrorist?
Overal langs de kant van de weg en in kleine houten stalletjes bieden mafundi zich aan. Een fundi is een werkman, een monteur. Je hebt een fundi wa baisekeli (fietsenmaker), een fundi wa miwani (brillenmaker), een fundi wa umeme (elektricien), een fundi wa gari (automonteur), een fundi wa bomba (loodgieter), een fundi wa viatu (schoenmaker) en nog veel meer. In ons nieuwe huis ruiken we gas in de keuken. We vinden met wat zeepsop een klein lek, aan de achterkant van het fornuis, waar de slang van de glasfles is aangesloten. Wij hebben dus een fundi wa gas nodig. Onno vraagt ernaar bij het huis waar hij een nieuwe gasfles heeft gekocht. Ze beloven de volgende ochtend iemand bij ons langs te sturen. Maar de hele volgende dag komt er niemand opdagen, ook niet als Onno nog een keer belt. Een dag later gaat Onno daarom maar weer eens langs: waar blijft de fundi? Eh ja, die komt eraan. En inderdaad staat er 's middags om vijf uur een man voor de deur. Hij draait de kop van de gasslang van het fornuis en wil daar een nieuw stuk lint aanbrengen, maar hij heeft geen lint bij zich. Hij verdwijnt weer. De daaropvolgende ochtend staat hij onverwacht in alle vroegte voor deur. Nu wel met lint, maar als hij de kop er weer op wil schroeven, blijkt daar een scheurtje in te zitten. We hebben dus een nieuwe kop nodig, en hij verdwijnt met de oude kop om een nieuwe te gaan zoeken. Drie dagen zonder enig bericht later gaat Onno weer eens informeren: waar is de fundi gebleven? En de dag daarna komt de man weer op bezoek, met een nieuwe kop. Na een week kunnen we weer koken.
*
Op een avond worden we in het donker in een vrijwel verlaten straat in het centrum van Dar es Salaam aangehouden door twee agenten. We zijn met de auto ergens rechtsafgeslagen waar dat niet mocht. De ene agent is erg fanatiek, de andere houdt zich rustig. De fanatieke agent wil dat we hem in de auto laten, maar daar hebben we geen zin in. Het komt er namelijk meestal op neer dat je de agenten moet omkopen, waarna ze je laten gaan. We raken in een lange discussie verwikkeld, want we moeten volgens de agent een boete betalen. Maar dat kan niet bij hem, we moeten ervoor naar het politiebureau, zegt hij. Alleen is het bureau al gesloten, wat betekent dat we de auto op het bureau zullen moeten achterlaten en de volgende dag moeten terugkomen om de boete te betalen. Daar hebben we al helemaal geen zin in. De agent bekijkt Elskes internationale rijbewijs (speciaal bij de ANWB aangeschaft voor Tanzania) en constateert dat Tanzania niet in het rijtje landen staat waar het rijbewijs geldig is. Elske maakt hem wijs dat hij alleen naar het roze rijbewijs moet kijken, dat is deels in het Engels en kan hij lezen. Na lang drammen zegt de agent uiteindelijk dat we geen boete meer hoeven te betalen, als we hem maar wel in de auto laten. Hij wil ons heel graag laten zien wat we verkeerd gedaan hebben. We nemen de gok, laten hem binnen en rijden weg. Zijn rustige collega blijft alleen achter. Pas nu de fanatieke agent op de achterbank zit, ruiken we zijn drankkegel. We rijden met hem terug naar de kruising, waar hij ons op het bord wijst dat aangeeft dat je verplicht linksaf moet slaan. Het bord staat vlak bij de grond (en verdwijnt dus al gauw uit het zicht als iemand zijn auto ervoor parkeert) en het ziet eruit als een soort reclamebord, met allemaal lampjes. We zouden het zelf niet gauw als verkeersbord herkend hebben. We bedanken de agent vriendelijk voor zijn wijze les en leveren hem zonder verdere problemen weer af bij zijn collega.
*
Veel ambassades in Dar es Salaam zijn goed beveiligd, zeker na de bomaanslagen op de Amerikaanse ambassades in Dar es Salaam en Nairobi in 1998. De Nederlandse, Duitse en Engelse ambassades zitten in één gebouw en daar kom je niet zo maar binnen. Je gaat door een detectiepoort het terrein op, je bagage wordt bekeken, je krijgt een badge, en je moet je achter elkaar bij drie verschillende balies melden. Pas nadat je je telkens gemeld hebt, gaat de volgende deur open. Als Onno dit bij een bezoek aan de Nederlandse ambassade allemaal heeft ondergaan, merkt hij, als hij weer buiten staat, dat zijn fiets is verdwenen. Die had hij met een slot aan een paaltje op de hoek bevestigd en is door het bewakingspersoneel losgeknipt. Onno krijgt zijn fiets terug, maar wel met de waarschuwing nooit weer zo maar een fiets voor de ambassade te parkeren! En er wordt bij gezegd dat hij geluk heeft dat hij een mzungu (bleekneus) is, anders had hij mee gemoeten naar het politiebureau. Bij een tweede bezoek aan de ambassade parkeert Onno zijn fiets keurig een eind uit de buurt. Maar als hij zich daarna bij de eerste balie meldt wordt hij wantrouwig bekeken. 'Are you from Vietnam?' vraagt de bewaker. Misschien denkt hij dat hij een gevaarlijke Vietcong-strijder voor zich heeft, want Onno heeft zijn Vietnam-T-shirt aan. Als Onno zegt dat hij een Nederlander is, komt de bewaker tot rust. Wel wil hij met een metaaldetector Onno's kleren controleren. Onno haalt zijn sleutels en geld uit zijn zakken en zegt dat hij verder niets bij zich heeft. Als de detector toch gaat piepen, komt Onno's telefoon te voorschijn. Ach ja, vergeten. En even later begint de detector weer te piepen: zwetend haalt Onno zijn zakmes uit een zakje van zijn afritsbroek. Eh, ook vergeten ja. Waarschijnlijk begrijpt de bewaker nu dat een echte terrorist zich nooit in een Vietnam-T-shirt en met een mes op zak bij de balie zou melden. Onno mag dus naar binnen.
*
In de krant staan wekenlang berichten over twee boten die vastzitten in de haven van Dar es Salaam. Ze zijn van overzee in de haven aangekomen en liggen daar al een hele tijd. Ze zijn op twee grote trucks getakeld, die de boten het hele land door moeten vervoeren, helemaal naar het Victoria-meer. Het zijn nieuwe boten die de tocht van Mwanza naar Bukoba (zie kaart) sneller kunnen afleggen dan de grote schepen die daar nu negen uur over doen (en waarvan er in 1996 nog eentje met 500-800 mensen aan boord is gezonken). Maar de ondernemer die de boten wil exploiteren heeft zijn zaakjes niet goed voor elkaar. Hij krijgt geen vergunning om met de trucks de weg op te gaan. De twee nieuwe boten zijn te breed en te zwaar, en de trucks hangen te laag boven de grond. Het vervoer van de schepen zal daarom te veel schade veroorzaken aan de vaak toch al in beroerde staat verkerende wegen en bruggen. Bovendien zal het zware transport de smalle wegen verstoppen en te gevaarlijk zijn op kronkelwegen in de bergen. Als oplossing stelt de minister van Verkeer voor om de boten uit elkaar te halen en de onderdelen afzonderlijk te vervoeren. Maar dat is volgens de ondernemer onmogelijk, omdat de boten uit één stuk met glasvezel verstevigde kunststof zijn gemaakt. Een impasse dus. De ondernemer probeert met een paginagrote advertentie de publieke opinie te beïnvloeden en beschuldigt de minister er impliciet van de ontwikkeling van zijn land te dwarsbomen. Het helpt niet, en een halfjaar later zijn beide partijen elkaar geen centimeter genaderd. De boten liggen nog steeds in de haven van Dar es Salaam. Er gaat alleen het gerucht dat de ondernemer plannen heeft de boten naar de Keniaanse kustplaats Mombasa te laten varen, om ze daarvandaan over de betere Keniaanse wegen naar het Victoria-meer te transporteren.
Terug naar weekoverzicht