Zanzibar
Zanzibar
Toen we in februari 2004 naar Tanzania vertrokken, hielden we alle mogelijkheden open. Als we het hier na een paar maanden helemaal zouden hebben gehad of als Elskes werk totaal niet van de grond zou komen, waren we misschien wel op wereldreis gegaan. Om onze huisbewaarder Allard in elk geval een jaar in ons appartement te laten wonen. Maar het zou ook kunnen dat we zo aan Tanzania en Afrika verslaafd zouden raken (besmet zouden raken met de 'Africa bug') dat we helemaal nooit meer terug wilden.
Inmiddels denken we dat we na twee jaar weer teruggaan naar Nederland. Deels omdat we ons appartement in Amsterdam (dat we maximaal voor twee jaar in bewaring kunnen geven) niet kwijt willen, deels omdat de Africa bug ons, in tegenstelling tot vele anderen, niet te pakken heeft gekregen. We beginnen de leuke kanten van Nederland te missen. Toen we in mei weer een weekje teruggingen, hadden we voor het eerst ook zin om te gaan. De keren daarvoor hoefden we eigenlijk niet zo nodig terug.
We gaan vrienden, familie en de Nederlandse taal steeds meer missen. En wat ons misschien nog meer naar Nederland terug doet verlangen, is dat er, zeker in vergelijking met Amsterdam, in Tanzania zo weinig 'te beleven' is. Terwijl we in de steeds westerser wordende miljoenenstad Dar es Salaam wonen en niet ergens op het armoedige platteland. Overigens is dat ontbreken van evenementen juist ook een aantrekkelijke kant van Tanzania. Want als we tijdens een weekje Nederland op een drukke tienbaanweg door de steeds voller gebouwde Randstad rijden of opgejaagd worden door het enorme informatieaanbod van televisie, kranten, internet, tijdschriften, boeken, verlangen we al snel terug naar het Tanzaniaanse levenstempo.
Ook blijft het moeilijk om in contact te komen met Tanzanianen. Blijkbaar zijn de cultuurverschillen te groot om het echt te laten klikken. In de weekenden vermaken wij onszelf en doen we iets met andere Nederlanders, Duitsers, Indiërs of andere wazungu. We hadden ons daar wel op voorbereid, maar natuurlijk gehoopt dat het anders zou zijn.
Toch hebben we het hier nog steeds erg naar onze zin (en willen we nog niet denken aan al het moois van Tanzania dat we in de toekomst zullen moeten missen.) We hebben elke week een uurtje Swahili-les van Mama Zavala en Onno heeft nog steeds elke donderdag de wasvrouw Demetria als zijn privé-lerares. Volgens Mama Zavala behoren we tot de weinige wazungu die het niet na een tijdje opgeven. Eigenlijk steken we er niet eens zo veel tijd in. Daardoor redden we ons in het dagelijks leven met ons Swahili (ook omdat we in moeilijke gevallen toch vaak het Engels als vluchtweg hebben), maar blijft het moeilijk om een Swahili-krant fatsoenlijk te lezen.
Na een jaar zijn we verhuisd van het appartement in Kalenga Street naar een heus vrijstaand huis met een weelderige tuin in Mathuradas Street. Vooral die tuin en de grote balkons vinden we erg lekker. Het huis in Mathuradas Street is zeker niet rustiger dan in Kalenga Street. Een moskee in de buurt heeft zijn luidsprekers onze kant op gericht. Ook klinkt er vaak muziek uit een café of een nabijgelegen hal. Toch zijn we blij met onze bescheiden villa. Het zal wel even wennen zijn als we teruggaan naar ons Amsterdamse appartement.
Vorig jaar hebben we onze vakantie verdeeld over verschillende reisjes in Tanzania. Dit jaar maken we nog een paar van zulke reisjes, maar voor een langere vakantie wilden we naar een ander land. En het lag voor de hand om een Afrikaans land te kiezen. Maar dan wilden we wel dat dat wezenlijk zou verschillen van Tanzania. Na hard nadenken en wat rondvragen aan bijvoorbeeld Onno's zus Nynke die op haar zeven maanden zuidelijk Afrika veel verschillende landen heeft bezocht, kwamen we tot de conclusie dat het Namibië (met zijn rode duinen) of het bergland Ethiopië zou worden. We waren er dus nog niet helemaal uit, en bij geen van beide landen begon ons hart sneller te kloppen. Toen bedachten we dat we ook (voor de vierde keer) naar Indonesië zouden kunnen! Bij alleen al de vage gedachte aan die optie begonnen onze ogen te twinkelen. We twijfelden niet langer en kochten snel twee tickets naar Indonesië voor september. De 'Asia bug' heeft ons duidelijk wel in zijn greep.
Kortom: wonen en werken in Tanzania en proeven van de rijke natuur is erg interessant en kunnen we iedereen aanraden. Toch heeft het land waarschijnlijk te weinig om ons langer dan twee jaar te blijven boeien. Ook al is er voor Elske nog volop werk, en is aids nog lang Tanzania niet uit. Tot en met januari zullen we zeker blijven, maar daarna vinden we het mooi geweest. Dan zijn we aan iets nieuws toe. (Of zouden we er tegen die tijd anders over denken? Het kan nog altijd...)