Joseph Elias
Tehuis
Joseph is dus echt een bijzonder mens. Hij groeide op in een dorpje in het noorden van het land en ging in Arusha (zie kaart) studeren om priester te worden. Na een tijdje stopte hij daarmee, omdat hij graag andere mensen wilde helpen, maar dan wel ongeacht hun geloof. Hij verhuisde naar een kamer in een arme wijk in Mwanza, en bood daar al snel onderdak aan zestien straatkinderen. Elke dag werkte hij op straat, waar hij rondzwervende en bedelende kinderen aandacht, geld, eten en spullen gaf.
In 1997 richtte hij Fonelisco op, the Foundation of New Life for Street Children and Orphans. En in 2002 lukte het hem een pand te huren dat als tehuis voor de kinderen kan dienen. Met een groep van 15 vaste (Tanzaniaanse!) vrijwilligers runt hij het tehuis en de organisatie. In het tehuis wonen continu 45 kinderen, die er eten, verzorging en medische zorg kunnen krijgen. Ook wordt er een plek voor hun op een school gezocht en worden er spelletjes gespeeld. Behalve de kinderen in het tehuis ondersteunt Fonelisco (met geld en zorg) eenzelfde aantal kinderen die een nieuw onderdak hebben gevonden. Vaak bij familie of in een ander gezin. Want dat is de belangrijkste doelstelling van de organisatie: wezen en/of straatkinderen reïntegreren in een nieuw gezin. Sinds de oprichting zijn er meer dan honderd kinderen gereïntegreerd.
Fonelisco is gevestigd in een buitenwijk op een van de hellingen van Mwanza. Daar huurt de organisatie het pand voor de kinderen en een huis dat als kantoortje wordt gebruikt en als verblijf voor buitenlandse vrijwilligers. Het kantoor ziet er goed uit, maar het tehuis is een afgeleefd pand. Als je binnenkomt ruik je de wc, er zijn niet genoeg bedden en verder geen meubels. De kinderen voetballen naast het tehuis op een hellend zandveld vol stenen. Joseph zelf woont precies tussen het tehuis en kantoortje in, in een kamertje zonder elektriciteit en water.
Als je nagaat hoe Joseph Fonelisco draaiende houdt, lijkt dat een wonder. Hij is begonnen met niets en heeft een actieve groep Tanzaniaanse vrijwilligers om zich heen weten te verzamelen, die zich belangeloos voor Fonelisco inzetten. Jarenlang bestonden zijn inkomsten uit het geld dat hij verdiende met wat handeltjes, klussen en bijvoorbeeld de verkoop van zelfgemaakte kaarten en sieraden. Soms spaarde hij het eten uit zijn eigen mond, om de kinderen in elk geval een maaltijd te kunnen geven. Sinds een paar jaar heeft hij enkele tientallen (Tanzaniaanse en buitenlandse) donateurs gevonden. Ook zijn er bijna altijd een of meer buitenlandse vrijwilligers die een aantal maanden komen helpen. Van hen en van anderen krijgt hij soms een eenmalige gift. Toch verkeert de organisatie vrijwel de hele tijd in geldnood en kan hij de kinderen niet meer dan een minimaal bestaan bieden.
Na zijn eerste bezoek aan Fonelisco beloofde Onno Joseph te helpen. Onno stelde voor een simpele website voor Fonelisco te bouwen en de site een plek op het web te geven. Zo zouden mensen van over de hele wereld over de organisatie kunnen lezen en zou het misschien gemakkelijker zijn om buitenlandse vrijwilligers en donateurs te vinden. Die website is inmiddels in de lucht: www.webhome.demon.nl/fonelisco .
(wordt vervolgd)