Week 50, 2005: 12 december - 18 december
Afscheid
Mikumi
Met Atsje en Carola op safari
Bongoyo
Bobo leert zwemmen
Onze laatste week in Tanzania. Tijd om afscheid te nemen, van het land waar alles anders is. Het land waar het altijd zomer is; waar we vele weekenden doorbrachten op tropische witte stranden aan een turquoise oceaan; waar de meeste mensen arm zijn; waar water en elektriciteit zelfs in de grote stad verre vanzelfsprekend zijn; waar de meeste wegen onverhard zijn en vol kuilen zitten; waar geen post bezorgd wordt en huisnummers niet bestaan; waar we met maar weinig spullen leefden (twee jaar zonder televisie!); waar het fruit altijd rijp is, de mango's, papaja's, ananassen, passievruchten, ramboetans en zuurzakken; waar we in het weekend onder de mangoboom in onze achtertuin koffiedronken, de zachte koffie van de hellingen van de Kilimanjaro; waar we Swahili leerden; waar we probeerden naar zo veel mogelijk uithoeken te reizen...
We hebben net nog bezoek gekregen van Elskes zus Atsje en vriendin Carola. Met hen zijn we een laatste keer op safari geweest, naar Mikumi. Om het af te leren. We zullen aan onze reizen door het hele land altijd mooie herinneringen blijven bewaren. De wandelingen naar de dorpen rond Iringa. De eerste safari, in de regen, in het toen groene Mikumi. De reis vol verrassingen naar het weinig bezochte eiland Mafia. Onze ruige safari - voor het eerst met de eigen Landcruiser - met Atsje en Bart naar Selous en daarna de rotsige rit door het Uluguru-gebergte. De safari met Hans en Allina naar Ruaha, met daarna wandelen in het Udzungwa-gebergte. Onze korte safari naar Saadani, het enige wildpark aan de kust. De bezoeken aan verschillende plekken op het verleidelijke Zanzibar. De zware maar onvergetelijke beklimming van de Kilimanjaro, samen met Gertjan en Irma. Twee keer naar het verre Mwanza - waarvan een keer met de trein -, waar we in contact kwamen met het kindertehuis van Fonelisco. De lange autorit helemaal naar Mbeya en het Nyasa-meer, bij de grens met Malawi. De vierdaagse trektocht met bepakking door het Usambara-gebergte, samen met Nynke en David. Ons bezoek aan het natte Pemba. De safari's in de bekende wildparken in het noorden en daarna de stoffige trektocht door de Ngorongoro-krater Hooglanden, samen met Henk, Janke, Eke en Marco.
De uitslag van de landelijke verkiezingen op 14 december is bekend. Na 44 jaar onafhankelijkheid heeft het land eigenlijk nog steeds maar één partij, de Chama cha Mapinduzi (CCM; Partij van de Revolutie). De CCM heeft 206 plaatsen in het parlement veroverd, op een totaal van 232 direct verkiesbare zetels. Bij de verkiezingen van vijf jaar geleden waren het er 202. De CCM heeft haar machtige positie dus zelfs nog iets verstevigd. De grootste oppositiepartij Civic United Front krijgt 19 zetels (dat waren er 17), de overige kleine partijen moeten het samen doen met de resterende 7 zetels. En geheel tot ieders verwachting is de CCM-kandidaat Jakaya Mrisho Kikwete met grote overmacht de nieuwe president geworden. (Ook al joeg hij een dag voor de verkiezingen zijn aanhangers de stuipen op het lijf door tijdens zijn afsluitende speech flauw te vallen en van het podium te kukelen; hij bleek ongedeerd.) De komende vijf jaar mag hij proberen de armoede, werkloosheid aan te pakken, de slechte scholen en gebrekkige gezondheidszorg te verbeteren en de problemen met water, energie en wegen op te lossen. Hij heeft 'een goed leven voor elke Tanzaniaan' beloofd. Misschien zal het hem lukken ervoor te zorgen dat de Tanzanianen over vijf jaar niet langer het ongelukkigste volk ter wereld zijn, dat zou al heel wat zijn.
We bedanken alle Tanzanianen voor hun gastvrijheid, de afgelopen twee jaar. Enkelen van hen zullen we van een afstand financieel blijven steunen. De Landcruiser is verkocht, we gaan terug naar de Nicolaas Beetsstraat. Huisbewaarder Allard de Witte heeft er met veel plezier gewoond, maar helaas voor hem... Snel zullen we ons appartement klaarmaken voor de bevalling. Elske is lekker bol en heeft nog zeven weken tot de uitgerekende datum. Bobo roert zich regelmatig en lijkt zich daarbinnen uitstekend te vermaken. Dat zal komen door het vele zonlicht dat naar binnen schijnt. Hij/zij weet nog niet dat zij/hij een laatste koude en donkere maand in Nederland voor de boeg heeft... Omdat in Nederland, als alles goed gaat, Bobo dus al snel geboren zal worden, voelt het niet alsof we teruggaan. Het is eerder alsof we na twee jaar Tanzania gewoon verder reizen: op naar een volgende bestemming! Voorlopig gaan we naar Amsterdam. Later zien we wel weer eens.
Terug naar weekoverzicht